ΑΛΗΘΕΙΑ: Τα προβλεπόμενα έσοδα από την ιδιωτικοποίηση του  χώρου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού αντιστοιχούν στους τόκους… τριών μηνών, που πρέπει να πληρωθούν  για το σημερινό χρέος της χώρας μας. Αντίθετα, τα εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα που προβλέπεται να οικοδομηθούν εκεί, θα είναι ορατά για δεκαετίες. Η Αθήνα έχει ανάγκη από αποκέντρωση και βελτίωση του περιβάλλοντός της. Οι όποιες επενδύσεις, πρέπει να γίνουν στην περιφέρεια της χώρας και να αφορούν παραγωγικές δραστηριότητες. Το Μητροπολιτικό Πάρκο που προτείνουμε, είναι αναπτυξιακό έργο και σε συνδυασμό με το άνοιγμα του θαλάσσιου μετώπου και την ανάδειξη των σημαντικών αρχαιολογικών χώρων της ευρύτερης περιοχής, μπορεί να αποτελέσει σημαντικό πόλο έλξης τουριστών  και λόγο παραμονής τους στην Αθήνα που σήμερα, λόγω της περιβαλλοντικής της υποβάθμισης, τους απωθεί.

ΨΕΜΑ: Η εκποίηση δημόσιας γης θα αποφέρει έσοδα στο δημόσιο

ΑΛΗΘΕΙΑ: Προηγούμενες επιχειρήσεις «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας  έχουν καταλήξει σε καταστρατήγηση των σχετικών όρων από τους «επενδυτές» και ανυπαρξία δημοσίων εσόδων. Οι επενδυτές, με προσφυγές στη δικαιοσύνη, ζητούν αποζημιώσεις πολλαπλάσιες από όσα έχουν δώσει. Τέτοιος επενδυτής είναι και το επενδυτικό Fund του Κατάρ το οποίο, σε αντίστοιχη «αξιοποίηση» σημαντικής δημόσιας έκτασης της Λευκωσίας, βρίσκεται σε διαμάχη με το κυπριακό κράτος. Οι επενδυτές δεν είναι εθνικοί ευεργέτες, αλλά θέλουν να βγάλουν μεγαλύτερο κέρδος, χρησιμοποιώντας, χωρίς να την πληρώσουν, τη δημόσια γη.

ΨΕΜΑ:  Ο χώρος του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού μπορεί να δομηθεί κι άλλο

ΑΛΗΘΕΙΑ: Στο Ελληνικό υπάρχουν ήδη 480 κτήρια, κάποια πολύ μεγάλα και εκτεταμένο οδικό δίκτυο. Η υπάρχουσα δομημένη επιφάνεια ξεπερνά τα 400.000 τ.μ.! Στο Ελληνικό δεν χωρά άλλη δόμηση. Δεν χρειάζεται δηλαδή να κτίσουμε αλλά να γκρεμίσουμε!

ΨΕΜΑ:  Η κατασκευή και η συντήρηση του Πάρκου είναι τόσο ακριβές που το καθιστούν ανέφικτο

ΑΛΗΘΕΙΑ: Το πάρκο υπερκοστολογήθηκε συνειδητά, ενώ, παράλληλα, ποτέ δεν αναζητήθηκαν πόροι για την χρηματοδότησή του. Μελέτη του ΕΜΠ (αναρτημένη στο www.arch.ntua.gr/envlab) αποδεικνύει ότι η κατασκευή και συντήρηση του Πάρκου μπορούν να καλυφθούν από τα έσοδα – βάσει των συμβάσεων που έχουν ήδη υπογραφεί – των εγκαταστάσεων που ήδη λειτουργούν μέσα σε αυτό (Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε και ΕΤΑ Α.Ε). Δηλαδή το Πάρκο μπορεί να είναι αυτοχρηματοδοτούμενο.

ΨΕΜΑ: Η δημιουργία ενός μητροπολιτικού πάρκου στο Ελληνικό δεν είναι χωροταξικά δίκαιη

ΑΛΗΘΕΙΑ: Η διχόνοια για το πώς θα μοιράσουμε το Ελληνικό «δίκαια» στους πολίτες της Αθήνας, καλλιεργείται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις με στόχο το ξεπούλημα του χώρου σε κάποιο επίδοξο επενδυτή. Η αλήθεια είναι ότι για να λυθούν τα περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα της Αθήνας, απαιτούνται 10πλάσιοι χώροι πράσινου (50.000στρ) από την έκταση του Ελληνικού. Μόνο όμως τα μητροπολιτικά πάρκα, μεγάλες δηλαδή εκτάσεις βιοποικιλότητας και πρασίνου, μπορούν να επηρεάσουν τις δυσμενείς περιβαλλοντικές συνθήκες της πόλης. Και δυστυχώς στην Αθήνα δεν έχει απομείνει άλλος μεγάλος ελεύθερος χώρος.

Η πρόταση για απαλλοτρίωση οικοδομικών τετραγώνων στο κέντρο της Αθήνας και δημιουργία μικρών πάρκων, είναι εξ’ άλλου κοινωνικά και οικονομικά ανέφικτη ενώ απαιτεί χρόνια για να υλοποιηθεί. Έως ότου γίνουν οι απαλλοτριώσεις, το Ελληνικό θα έχει κτισθεί οριστικά. Η επικαλούμενη δικαιοσύνη είναι ουσιαστικά πρόφαση για να μην δημιουργηθεί τώρα το πάρκο. Θυμίζουμε ότι την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, προβλήθηκε ως  επιχείρημα η δημιουργία «Ολυμπιακών Έργων Πρασίνου». Πόσο από αυτό το πράσινο δημιουργήθηκε;  Μόνο το 4,8% των προβλεπόμενων δένδρων και το 0,15% των θάμνων!!

ΨΕΜΑ: Το Ελληνικό δεν εκποιείται, δεν πωλείται, απλά θα μισθωθεί

ΑΛΗΘΕΙΑ: Αν το Ελληνικό ήταν κτήριο, θα μπορούσαμε να το εκμισθώσουμε προσωρινά. Αν όμως κτιστεί ένας ελεύθερος χώρος, κτίζεται για πάντα. Στην περίπτωση αυτή η απλή μίσθωση ισοδυναμεί με εκποίηση.

ΨΕΜΑ: Το Ελληνικό δεν θα βελτιώσει στο περιβάλλον της Αθήνας διότι δεν βρίσκεται στο κέντρο της

ΑΛΗΘΕΙΑ: Μελέτες του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών λένε ακριβώς το αντίθετο. Εξ’ άλλου τα Ευρωπαϊκά μητροπολιτικά πάρκα βρίσκονται συνήθως σε ακτίνα 6-10 χλμ. από το κέντρο των πόλεων, όπως το Ελληνικό.

ΨΕΜΑ: Θα δημιουργηθούν 35.000 μόνιμες θέσεις εργασίας

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ποτέ, καμία επένδυση δεν έχει δημιουργήσει τόσες θέσεις εργασίας, έστω προσωρινά. Το νούμερο είναι εντυπωσιακό αλλά δεν προκύπτει από καμία μελέτη. Η κυβέρνηση παίζει απλά με τον πόνο των χιλιάδων ανέργων.

35.000 ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΠΟΙΟΝ «ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ»;

Σύμφωνα με τα επίσημα δημοσιευμένα στοιχεία των εταιρειών, συγκεντρώνοντας όλoυς μαζί τους εργαζόμενους στα 5 “ΙΚΕΑ”, στα 25 “Carrefour”, στα 229 ”Μαρινόπουλος”, στα 104 “Κωτσόβολος”, στα ορυχεία Αιγαίου, Παρνασού και Γκιώνας και σε όλες τις υπηρεσίες και τα 882 τραπεζικά καταστήματα και υπηρεσίες της Τράπεζας Πειραιώς στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια τότε συγκεντρώνονται 33.500 θέσεις εργασίας. Αναλυτικά: 

• 3.000 εργαζόμενοι του Ομίλου Φουρλής σε Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία και Ρουμανίας, δηλαδή στα 5 πολυκαταστήματα ΙΚΕΑ (1.900 θέσεις εργασίας), 55 καταστήματα Intersport (800 θέσεις εργασίας), την Genco Romania, τη Service One κ.α.
•  13.000 εργαζόμενοι του Ομίλου Carrefour και των 25 πολυκαταστημάτων “Carrefour” στην Ελλάδα, των 206 καταστημάτων “Μαρινόπουλος” και των 23 καταστημάτων “5′ Μαρινόπουλος”
• 2.000 εργαζομένοι των 104 πολυκαταστημάτων και μεσαίων ή μικρών καταστημάτων “Κωτσόβολος”
• 2.000 εργαζόμενοι της μεγαλύτερης ελληνικής μεταλλευτικής βιομηχανίας “Silber&Baryte-Βιομηχανικά Ορυκτά” που περιλαμβάνει τα ορυχεία Παρνασσού, Γκιώνας και Αιγαίου
• 13.500 εργαζόμενοι του Ομίλου Πειραιώς στους οποίους περιλαμβάνονται οι 5.100 υπαλλήλοι της Τράπεζας Πειραιώς στην Ελλάδα, οι 1.600 στις θυγατρικές του εσωτερικού και οι 6.800 υπάλληλοι στις θυγατρικές του Ομίλου στο εξωτερικό σε συνολικά 882 τραπεζικά καταστήματα και υπηρεσίες.

Όλες αυτές οι εταιρείες αθροίζουν 33.500 θέσεις εργασίας

Η κυβέρνηση σύμφωνα με τον υπουργό Χ.Παμπούκη θα δημιουργήσει στο Ελληνικό 35.000 νέες μόνιμες θέσεις εργασίας!  Τους πιστεύετε;

Ο ρεαλισμός της δημιουργίας Μητροπολιτικού Πάρκου στο πρώην αεροδρόμιο

Του Πολυδεύκη Παπαδόπουλου*

H Ελλάδα είναι, μεταξύ άλλων, χώρα του «μεγαλύτερου», του «πιο σύγχρονου», του «καλύτερου». Π.χ. πριν μερικά χρόνια είχαμε τους «μεγαλύτερους» ρυθμούς ανάπτυξης στην ευρωζώνη, κατασκευάσαμε το πιο «σύγχρονο» αεροδρόμιο και μετρό, οργανώσαμε τους «καλύτερους» Ολυμπιακούς… Και μέχρι πριν λίγο επρόκειτο να δημιουργήσουμε στο Ελληνικό το «μεγαλύτερο» πάρκο στη Μεσόγειο. Τελικά, μετά από τέτοιες εθνικές φαντασιώσεις, το πραγματικό είναι πως καταλήξαμε να έχουμε το μεγαλύτερο, με απόσταση, δημόσιο χρέος στην Ε.Ε. Επίσης, το σίγουρο είναι πως ετοιμαζόμαστε για τη μεγαλύτερη τσιμεντοποίηση δημοσίου χώρου της Αθήνας, αν ευοδωθούν τα σχέδια «αξιοποίησης» του πρώην αεροδρομίου.     

Τουλάχιστον από δω και πέρα, ας προσπαθήσουμε να είμαστε πιο προσγειωμένοι και πραγματιστές με την πορεία μας. Π.χ. εξετάζοντας το θέμα του  Ελληνικού ρεαλιστικά, αλλά και στην ευρύτητά του, θα δούμε ότι: -στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας λείπουν 50.000 στρέμματα ελεύθερων εκτάσεων και πράσινου προκειμένου η Αθήνα να γίνει, όχι ιδανική, αλλά σχετικά βιώσιμη  -η οικοδόμηση της πρωτεύουσας συνεχίζεται, αν και με μειωμένους ρυθμούς, εντός και εκτός σχεδίου –η αστυφιλία διατηρείται λόγω εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης και μη αποκέντρωσης –οι πυρκαγιές και λεηλασίες των περιαστικών δασών της πόλης δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα εκλείψουν –είναι μάλλον σίγουρο πως η όποια αγροτική γη έχει μείνει στην Αττική θα εξακολουθήσει να μετατρέπεται σε οικόπεδα –η οικονομική κατάρρευση θα αποκλείσει για αρκετά χρόνια σοβαρές ενέργειες για απαλλοτριώσεις, παρεμβάσεις και εξωραϊσμούς υπέρ του περιβάλλοντος –η κλιματική αλλαγή, μεγαλύτερη ή μικρότερη, θα επιβαρύνει στα χρόνια που έρχονται τις συνθήκες στο κλεινόν άστυ.

Όπως διδάσκουν πολεοδομία και ιστορία, τα εργαλεία που μπορούν να εξισορροπήσουν σχετικά τις οικολογικές παρενέργειες αυτών των πραγματικοτήτων είναι λίγα. Ένα από τούτα θεωρείται η δημιουργία μητροπολιτικών πάρκων, τα οποία αποτελούν, για τα αστικά δεδομένα, μεγάλες εκτάσεις βιοποικιλότητας και πρασίνου, που μπορούν να επηρεάσουν τις δυσμενείς περιβαλλοντικές συνθήκες της υπόλοιπης πόλης. Τα τοπικά, μικρά πάρκα είναι κι αυτά σημαντικά, αλλά παίζουν διαφορετικό ρόλο από εκείνο των μητροπολιτικών. Κι όπως είναι γνωστό, η Αθήνα διαθέτει πλέον μόνο 3 σημεία όπου υπάρχουν ή μπορούν να υπάρξουν τέτοια πάρκα. Είναι το υπάρχον μητροπολιτικό πάρκο Τρίτση, που αγωνίζεται να επιβιώσει, το ημιτελές και ακρωτηριασμένο Πάρκο Γουδή (900 στρ. από τα συνολικά 3.500 που διέθετε ο χώρος) και εκείνο που μπορεί να γίνει στο Ελληνικό. Bέβαια, δίπλα σ’αυτές τις αντικειμενικές πραγματικότητες, υπάρχει πλέον ο «ρεαλισμός» κυβέρνησης και «πραγματιστών» που θέλουν να παραχωρείται για εμπορική αξιοποίηση περίπου το 70% του Ελληνικού, προκειμένου, όπως υπολογίζουν, να εισπραχθούν 5-6 δις € και να μειωθεί αναλόγως το, απόλυτα αληθινό και δυσθεόρατο, δημόσιο χρέος.  

Εδώ, όμως, ξεκινούν μια σειρά από άλλες ρεαλιστικές διαπιστώσεις: -η σχεδιαζόμενη «αξιοποίηση» όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με τις υποσχέσεις που έδωσε η πολιτεία στους πολίτες όταν απομακρυνόταν το παλιό αεροδρόμιο, αλλά αποτελεί και τη χειρότερη εκδοχή όλων των υπαναχωρήσεων που εμφανίστηκαν για το Ελληνικό από το 2003 (δηλαδή πολύ πριν τη δημοσιονομική κατάρρευση) -τα προβλεπόμενα έσοδα  μπορούν να εξαφανιστούν στη μαύρη τρύπα μιας δημοσιονομικής απόκλισης λίγων μηνών. Αντίθετα, τα εκατομμύρια τ.μ. που προβλέπεται να οικοδομηθούν θα είναι ορατά για 10ετίες, είτε χρησιμοποιούνται, είτε έχουν πέσει σε αχρηστία, αν λάβουμε υπόψη τη μακρά οικονομική ύφεση που θα ζήσει η Ελλάδα, τη διεθνή κρίση του real estate και την υπερπροσφορά επαγγελματικών χώρων, mall, ξενοδοχείων κλπ. στην Αθήνα  -η είσπραξη, πάντως, μερικών δις για το δημόσιο από τους όποιους επενδυτές φαντάζει πιο «ουτοπική» κι από την παλιότερη ιδέα της μετατροπής του συνόλου του χώρου σε πράσινο. Κι αυτό γιατί το κράτος αδυνατεί να ενθυλακώσει τα περισσότερα από τα απλώς … 80  εκατ. ευρώ που είναι οι μισθώσεις των αθλητικών και εκθεσιακών χώρων που υπάρχουν ήδη στο Ελληνικό και των εγκαταστάσεων στον Αγ.Κοσμά. Στις δε περιπτώσεις των άλλων μεγάλων παραχωρήσεων που έγιναν από το δημόσιο τα τελευταία χρόνια για εμπορική/τουριστική εκμετάλλευση, όπως είναι το συγκρότημα του πρώην Ξενία στο Λαγονήσι, οι μαρίνες Φαλήρου και Ζέας, καθώς και τα ξενοδοχεία Ξενία, Ξενία Παλλάς και Αμφιτρύων στο Ναύπλιο, το κράτος ίσως φτάσει να επιστρέψει πολλαπλάσια και τα λίγα που εισέπραξε εάν τα δικαστήρια δικαιώσουν τις προσφυγές των «επενδυτών»…-οι επαγγελίες του υπουργού Επικρατείας για δημιουργία 35.000 θέσεις εργασίας, όσο κι αν ακούγονται ευχάριστες σε εποχή μαζικής ανεργίας, είναι δημαγωγικές και παραπλανητικές, μια και δεν έχουν προηγούμενο σ’ ολόκληρη την οικονομική ιστορία μας -όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν εικόνα για την αξιοπιστία και τις προθέσεις του επενδυτικού Fund του Κατάρ ας πληροφορηθούν τη διαμάχη που έχει ανοίξει με το κυπριακό κράτος για την «αξιοποίηση» σημαντικής δημόσιας έκτασης στην περιοχή Χίλτον της Λευκωσίας.

Η ιδέα δημιουργίας πάρκου αμιγούς πρασίνου και στα 5.500 στέμματα του πρώην αεροδρομίου ίσως ήταν πάντα υπερβολική και έγινε αδύνατη στις οικονομικές πραγματικότητες που ζούμε. Η δημιουργία, όμως, Μητροπολιτικού Πάρκου στο Ελληνικό, με πράσινο στα 2.500 στρέμματα και ήπιες, ανταποδοτικές και κοινωφελείς δραστηριότητες στα υπόλοιπα 3.000, όπως προβλέπει η σχετική μελέτη του ΕΜΠ, φαίνεται εφικτή και οικονομική. Σύμφωνα με την εν λόγω μελέτη θα στοιχίσει περίπου 100 εκατ. € η αναδιαμόρφωση του χώρου και 10-12 εκατ. η ετήσια διαχείριση. Τέτοια ποσά μπορούν να βρεθούν ακόμη και στις σημερινές συνθήκες και μέσα από διαφορετική αξιοποίηση του ίδιου του χώρου, η οποία μπορεί, μάλιστα, να αποφέρει, εκτός από περιβαλλοντικά οφέλη, και ορισμένα ευρύτερα για την οικονομία, τον τουρισμό και την απασχόληση.

Η ολοκλήρωση ενός τέτοιου Μητροπολιτικού Πάρκου θα πάρει ίσως δεκαετίες, όπως δείχνει η ιστορία των μεγάλων πάρκων διαφόρων πρωτευουσών. Θα μπορεί, όμως, από τα πρώτα χρόνια να λειτουργήσει ευεργετικά για τους σημερινούς κατοίκους και, ιδίως, να αφήσει το περιθώριο στις νεότερες γενιές να φτιάξουν μια πιο βιώσιμη πόλη. Τέλος, αν χρειάζεται να πουλήσουμε μερικά «ασημικά» για να σωθούμε, δε μπορεί να γίνει το ίδιο και με τα «χρυσαφικά», στα οποία συγκαταλέγεται το Ελληνικό…     

*Δημοσιογράφος-Κοινωνιολόγος

Η ανάγκη στροφής της ανάπτυξης σε άλλους τομείς είναι προφανής. Και όμως, οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, αλλά οι αδιέξοδες πολιτικές επιλογές συνεχίζονται. Μόλις προχθές δρομολογήθηκε άλλη μία τέτοια επιλογή, ερήμην μας, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι οικονομικές, οι περιβαλλοντικές και οι κοινωνικές παράμετροι. Και δυστυχώς τα Μ.Μ.Ε. συνεχίζουν να παίζουν την «κασέτα» παραπληροφόρησης των πολιτών. Εξηγούμαι:

Όταν μεταφέρθηκε το αεροδρόμιο στα Μεσόγεια, κατέλαβε αδόμητες εκτάσεις. Μία από τις προϋποθέσεις μεταφοράς του ήταν το ότι θα «ελευθερώσει» μια περιοχή, όπου θα διαμορφωνόταν ένα Μητροπολιτικό Πάρκο.

Δυστυχώς στην Ελλάδα οι υποσχέσεις αθετούνται, και πρέπει να δικαιολογήσεις και να διεκδικήσεις τα αυτονόητα. Αυτό γίνεται στο Ελληνικό εδώ και χρόνια, με διάφορα άλλοθι:

1. Η δόμηση των ελεύθερων χώρων γίνεται πάντα με την υπόσχεση νέων θέσεων εργασίας. Αποκρύπτεται η περιβαλλοντική υποβάθμιση της πόλης, και το ότι με την οικονομική κρίση, υπάρχει ήδη πληθώρα αδιάθετων κτιριακών χώρων.
2. Μας λένε ότι το Ελληνικό (~5300 στρ.) θα είναι το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης, ενώ υπάρχουν πάρκα με την διπλάσια ή και τριπλάσια έκταση, πάρκα πραγματικά, εκτάσεις πράσινου προσβάσιμες στο κοινό, χωρίς κτίρια και δρόμους. Στο χώρο του Ελληνικού υπάρχουν πάνω από 400 κτήρια, κάποια πολύ μεγάλα (γήπεδα, Αμαξοστάσιο Τραμ, κλπ) με αντίστοιχο οδικό δίκτυο. Η υπάρχουσα δομημένη επιφάνεια ξεπερνά τα 300.000 τ.μ., η έκταση των γηπέδων υπερβαίνει τα 2.000 στρ.! Πόσες από αυτές τις εγκαταστάσεις θα απομακρυνθούν; Υπάρχει αλήθεια χώρος και για άλλες;
3. Μας λένε ότι το πάρκο χωροθετείται μακριά από το κέντρο της Αθήνας, και δεν θα βελτιώσει στο περιβάλλον της. Όμως τα μητροπολιτικά πάρκα βρίσκονται συνήθως σε ακτίνα 6-10 χλμ. από το κέντρο των πόλεων, όπως το Ελληνικό.
4. Μας λένε ότι τα προνομιούχα νότια προάστια δεν έχουν περιβαλλοντικά προβλήματα, ενώ μελέτες του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών λένε ακριβώς το αντίθετο.
5. Εγκλωβίζουν το κόσμο με το ψευδοδίλλημα: Μητροπολιτικό πάρκο ή μικρά πάρκα στο κέντρο της πόλης; Όλες οι μεγαλουπόλεις έχουν και τα δύο. Εμείς δεν έχουμε τίποτα.
6. Μας λένε ότι η αξιοποίηση του πάρκου επιβάλλεται από το υψηλό κόστος δημιουργίας και συντήρησής του και την ανάγκη δημιουργίας Πράσινου Ταμείου. Αποσιωπούν την ύπαρξη του υπάρχοντος Πράσινου Ταμείου, του ΕΤΕΡΠΣ, που κανείς δεν ξέρει πόσα χρήματα έχει και πού τα διαθέτει. Δεν έκαναν ποτέ σωστή οικονομοτεχνική μελέτη. Δεν αναζήτησαν ποτέ πόρους από Ευρωπαϊκά κονδύλια, πρόστιμα ρύπανσης, καθαριότητας ή καταπάτησης κοινόχρηστων χώρων, και ενοίκια ή κέρδη λειτουργίας των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων του Πάρκου. Ούτε όμως επέτρεψαν στους δήμους να αναλάβουν την διαμόρφωση και συντήρηση του Πάρκου.
7. Μας λένε ότι η Αθήνα έχει ανάγκη από χρήσεις γης που δεν υπάρχουν ή δεν επαρκούν και πρέπει να χωροθετηθούν «κάπου», αλλά  μόνο στην Ελλάδα οι ελεύθεροι χώροι αντιμετωπίζονται σαν ρεζέρβες δόμησης. Στο εξωτερικό τα νέα κτίρια (μουσεία, όπερες, αμαξοστάσια, κλπ) γίνονται με ανάπλαση περιοχών, και δημιουργούνται συνεχώς νέα πάρκα με απαλλοτριώσεις παλιών εγκαταστάσεων. Θυμίζω το Parc Citroen στις πρώην εγκαταστάσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας και το Parc de la Villette στο χώρο των παλιών σφαγείων στο Παρίσι.
8. Τέλος, το Ελληνικό περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο με απαλλοτρίωση για τη δημιουργία έργου δημοσίου συμφέροντος, και επομένως καμία κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να το εκποιήσει και να κάνει μπίζνες με ιδιώτες για να βγάλει κέρδος! Αν θέλουν οι ιδιώτες να κάνουν επενδύσεις, ας έρθουν και ας αγοράσουν εκτάσεις ιδιωτικές για να τις αξιοποιήσουν! Γενικά, πρέπει να σταματήσει το κράτος να εκμεταλλεύεται την δημόσια γη (παραλίες, αιγιαλούς, πάρκα, βουνά κλπ), την περιουσία δηλαδή όλων μας, και να εκχωρεί τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους σε ιδιώτες για δόμηση και εκμετάλλευση εις βάρος της πόλης μας.

Ζητάμε λοιπόν:

• Να μην γίνει οποιαδήποτε εκποίηση δημόσιας γης στο Ελληνικό αλλά να υλοποιηθεί, όπως μας υπόσχονται εδώ και χρόνια Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ (όταν είναι στην αντιπολίτευση), το Μητροπολιτικό Πάρκο.
• Να κατεδαφιστούν όλες οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις του. Αν για κοινωφελή και μόνο χρήση διατηρηθεί κάποιο κτίριο, να ανταλλαγεί με πράσινο σε άλλες περιοχές της Αθήνας.

Η πόλη μας βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Το Ελληνικό όπως και όλοι οι εναπομείναντες ελεύθεροι χώροι είναι περιουσία όλων μας και πρέπει να τους διεκδικήσουμε και να τους σώσουμε από την εκμετάλλευση και την οικοδόμηση.

Νατάσσα Τσιρώνη

Δρ. Αρχιτέκτων – Πολεοδόμος

Συντονίστρια της Παναττικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων

Νοτίων Προαστίων

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Μια Άλλη Οικονομία Είναι Εφικτή! 

Η πολιτική κίνηση των Οικολόγων Πράσινων Νοτίων Προαστίων διοργανώνει την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου  2011, στις 18.00 μμ εκδήλωση με θέμα :                                 

«Μια Άλλη Οικονομία Είναι Εφικτή».

Η εκδήλωση θα πραματοποιηθεί στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Μελίνα Μερκούρη», Ανατολικής Ρωμυλίας 127 & Γεωργίου Γεννηματά στη Γλυφάδα.

Θα γίνει προβολή του ντοκιμαντέρ “Φόρος τιμής στην Καταλονία ΙΙ” (παραγωγή-επιμέλεια Manuel Castells και Joana Conill, Ανοικτό Πανεπιστήμιο Καταλονίας, συλλογική μετάφραση- υποτιτλισμός «Ηλιόσποροι»)

Θα προλογίσει ο Γιώργος Δημαράς, Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής του συνδυασμού «Αττική Οικολογική Απάντηση».

Απο την πλευρά των ΟΠ Νοτίων Προαστίων θα γίνει μια μικρή εισαγωγή από τη Ρίτα Χαριτάκη.

Μετά το πέρας της προβολής θα τοποθετηθεί ο συντονιστής της ΠΚ Πειραιά Γιάννης Χαραλαμπάκης σχετικά με το θέμα του ντοκιμαντερ.

Θα ακολουθήσουν σύντομες τοποθετήσεις απο όποιους απο τους παρευρισκόμενους επιθυμούν.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

28/02/11

ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ:

ΣΧΕΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΟ

• Οι κάτοικοι της περιοχής και όλης της Αθήνας θα αντιδράσουν στην «μεγαλύτερη τσιμεντοποίηση» της Ευρώπης
• Η Αττική Οικολογική Απάντηση θα συνδράμει με κάθε τρόπο στους πολιτικούς και νομικούς αγώνες που θα ξεκινήσουν 

Από το «μεγαλύτερο πάρκο» της Ευρώπης έως την προετοιμαζόμενη «μεγαλύτερη τσιμεντοποίηση» του Ελληνικού με τη διαδικασία του fast track και τις αδιαφανείς διαπραγματεύσεις με επενδυτές από το Κατάρ και αλλού, η απόσταση είναι τεράστια. Η αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του κράτους και η προσέλκυση επενδύσεων στην ελληνική οικονομία δε μπορεί να θυσιάσει τον κυριότερο από τους εναπομείναντες χώρους στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας που είναι σε θέση να βελτιώσει το ελάχιστο ποσοστό πρασίνου και αδόμητης έκτασης ανά κάτοικο.

Άλλωστε, όλες οι προηγούμενες επιχειρήσεις «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας στην παραλία (Λαγονήσι, Αγ. Κοσμάς, Μαρίνα Φλοίσβου, Μαρίνα Ζέας) έχουν καταλήξει σε καταστρατήγηση των σχετικών όρων από τους «επενδυτές» και ανυπαρξία δημοσίων εσόδων. Επιπλέον, η Αττική δέχεται μια αντιπεριβαλλοντική επίθεση με τα ήδη υπάρχοντα και σχεδιαζόμενα εμπορικά κέντρα Μαμούθ τύπου «MALL» 700.000τετρ.μέτρων, παρόμοια των οποίων αναμένεται να προστεθούν και στο χώρο του « ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ». Όλα αυτά τα γιγάντια έργα λειτουργούν όχι μόνο σε βάρος του περιβάλλοντος αλλά και εναντίον των μικρομεσαίων εμπορικών και τουριστικών επιχειρήσεων. Κάθε τέτοια « αξιοποίηση» φέρνει κέρδη στα πολυεθνικά κεφάλαια και κλείνει εκατοντάδες μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις .

Οι κάτοικοι των περιοχών γύρω από το Ελληνικό, αλλά και γενικότερα οι Αθηναίοι πολίτες έχουν και γνώση και μνήμη αυτών των γεγονότων. Η κυβέρνηση και οι επίδοξοι επενδυτές ας λάβουν υπόψιν τους ότι αυτός ο κόσμος θα αντιδράσει και πολιτικά και νομικά σε οτιδήποτε δε θα αποτελεί μετατροπή του Ελληνικού σε χώρο πρασίνου και αναψυχής, με ήπιες χρήσεις για λόγους αυτοχρηματοδότησης και συντήρησης. Η «Αττική Οικολογική Απάντηση» δηλώνει πως θα συμπαρασταθεί σ’ αυτούς τους αγώνες με κάθε μέσο που διαθέτει.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι

Κώστας Διάκος 6972-223030

Γιώργος Δημαράς 6944-847447

μέλος του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

22.2.2011

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΠΑΡΚΟΥ,      

 ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ                  

        Η “αξιοποίηση” του Ελληνικού θα βρει αντιμέτωπους

τους πολιτικούς και νομικούς αγώνες των κατοίκων

Σχολιάζοντας εκ μέρους της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων το ταξίδι του κ. Παμπούκη στο Κατάρ, την υπαγωγή του Ελληνικού στη διαδικασία του fast track και την τροπολογία για την ίδρυση της ΕΛΛΗΝΙΚΟ Α.Ε., ο εκπρόσωπος Τύπου Γιάννης Παρασκευόπουλος δήλωσε:

«Αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας δε μπορεί να σημαίνει αλλαγή χρήσεων για  ανοικοδόμηση ελεύθερων χώρων σε πόλεις με δραματικό έλλειμμα πρασίνου.

Η μυστική διπλωματία  δισεκατομμυρίων ευρώ χωρίς στοιχειώδεις όρους διαφάνειας και η γενική δοκιμή της αντισυνταγματικής νομοθεσίας του fast-track, φοβόμαστε ότι σύντομα θα κάνουν το Βατοπέδι να μοιάζει με παιδική ζαβολιά.

Η κυβέρνηση ας μην υπολογίζει για το Ελληνικό χωρίς τον ξενοδόχο: τους πολίτες της Αττικής, που θα κάνουν το παν πολιτικά και νομικά για να αποτρέψουν έναν οικοδομικό εφιάλτη. Τα 5 δις που φιλοδοξούν να αντλήσουν για το χρέος, καμιά κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να τα χρεώσει στις επόμενες γενιές».

                                                               Το Γραφείο Τύπου των Οικολόγων Πράσινων

Για περισσότερες πληροφορίες:   Γιάννης Παρασκευόπουλος   6979 952070

                                                      Νατάσα Τσιρώνη                   6972 335630

                                                      Όλγα Κήκου                           6972 004963

ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΑ

Η δημιουργία νέων αυτοκινητοδρόμων συμβάλλει μόνο πρόσκαιρα στην κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση. Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι ο κορεσμός των νέων αυτοκινητόδρομοι επέρχεται σε 5 το πολύ χρόνια. Ο λόγος είναι απλός. Οι πολίτες επιλέγουν πάντα τη συντομότερη διαδρομή, και κάθε νέος δρόμος ταχείας κυκλοφορίας γίνεται ελκυστικός, έως ότου κορεσθεί. Παράλληλα, η κυκλοφοριακή συμφόρηση απλά μετατοπίζεται στους κόμβους εξόδου στο ήδη κορεσμένο τοπικό οδικό δίκτυο, όπου δημιουργείται αυτό που οι συγκοινωνιολόγοι αποκαλούν «λαιμός μπουκάλας». Απόδειξη των ανωτέρω είναι η Αττική Οδός και η Δυτική Περιφερειακή Υμηττού.

Η πρόταση για δημιουργία εξωτερικού δακτυλίου με τους αυτοκινητόδρομους του Υμηττού και την παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος, θα δημιουργήσει επίσης σοβαρά προβλήματα. Για να υλοποιηθεί, πρέπει η Λεωφ. Ποσειδώνος να γίνει δρόμος ταχείας κυκλοφορίας, δηλαδή να καταστραφεί όλο το παραλιακό μέτωπο του Αλίμου και του Παλαιού Φαλήρου, όπως αυτό της Καλλιθέας και του Μοσχάτου !!!

ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ

Οι αυτοκινητόδρομοι στην Αττική επιβαρύνουν το περιβάλλον με πολλούς τρόπους:

• Καταλαμβάνουν μεγάλους ελεύθερους χώρους και πράσινο, ειδικά στους οδικούς κόμβους και τα διόδια, που δεν μπορούν να είναι υπόγεια.
• Χωροθετούνται κοντά σε κατοικίες επιβαρύνοντάς τες με θόρυβο και ρύπους.
• Ενθαρρύνουν τη χρήση του ΙΧ, με αύξηση της κατανάλωσης καυσίμων (εξάντληση φυσικών πόρων) και της ρύπανσης από καυσαέρια.

ΟΙΚΟΝΟΜΊΑ

Οικονομικά οι αυτοκινητόδρομοι είναι ασύμφοροι. Έχουν:

• Μεγάλο κόστος απαλλοτρίωσης και κατασκευής.
• Μεγάλο κόστος διοδίων για τους χρήστες.

Προτάσσεται το επιχείρημα της δημιουργίας θέσεων εργασίας κατά την κατασκευή και λειτουργία του έργου. Θέσεις εργασίας όμως μπορούν να δημιουργηθούν και με άλλα έργα (πχ το Μετρό) που δεν έχουν περιβαλλοντικό κόστος.

ΧΩΡΟΤΑΞΊΑ

Οι αυτοκινητόδρομοι λειτουργούν ως μαγνήτης της αυτοκίνησης, αλλά και ως στοιχείο προσέλκυσης επιχειρηματικών και εμπορικών χρήσεων σε περιοχές ήπιας κατοικίας, γεωργικών χρήσεων και αδόμητων εκτάσεων, με πολλές επιπτώσεις στον αστικό ιστό:

• Οι κάτοικοι των προαστίων μετακόμισαν εκεί για να βρουν ησυχία και πράσινο. Αν έρθει ένας αυτοκινητόδρομος κοντά τους, οι περιοχές τους θα υποβαθμιστούν από θόρυβο, κίνηση και ρύπους. Έτσι οι κάτοικοι φεύγουν όλο και πιο μακριά, σε αναζήτηση νέων «παρθένων» περιοχών.Οι νέοι δρόμοι δημιουργούν δηλαδή νέες τάσεις επέκτασης της πόλης. Παλιά οι μετακινήσεις γίνονταν από το Κουκάκι έως τα Πατήσια, μετά από τη Γλυφάδα έως την Κηφισιά, και τώρα τείνουν να γίνονται από τη Μαλακάσα έως το Λαύριο. Έτσιαυξάνεται ο χρόνος και το κόστος μετακίνησης των κατοίκων.
• Πολλές υπερτοπικές χρήσεις χωροθετούνται κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων, με στόχο την καλύτερη προσβασιμότητα, και δημιουργούν σοβαρές επιπτώσεις στη δομή της πόλης.Τα παραδοσιακά τοπικά κέντρα αποδυναμώνονται, και καταστρέφονται τα μικρά καταστήματα. Αυτό είναι αντίθετο σε κάθε σύγχρονη πολεοδομική και συγκοινωνιακή θεωρία που σέβεται το περιβάλλον.

Η προβολή των αυτοκινητοδρόμων ως μονόδρομου για την κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση των πόλεων εξυπηρετεί τα συμφέροντα μεγαλοεργολάβων και κοινοπραξιών στις οποίες παραχωρείται τελικά η αξιοποίησή τους, αυτοκινητοβιομηχανιών, εταιρειών πετρελαιοειδών, ελαστικών κτλ. Στην Ελλάδα, η απαξίωση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) και οι μεγάλες καθυστερήσεις στην ανάπτυξη των μέσων σταθερής τροχιάς (μετρό, προαστιακός, τραμ) συμβάδιζε πάντα με την διάνοιξη λεωφόρων ταχείας κυκλοφορίας, την απόσυρση ή την κατάργηση του τέλους ταξινόμησης στις πωλήσεις νέων ΙΧ. Ενδεικτικά επισημαίνεται ότι με τον προϋπολογισμό του έργου των νέων αυτοκινητοδρόμων του Υμηττού μπορούν να κατασκευαστούν 16 νέοι σταθμοί ΜΕΤΡΟ. 

Στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στα προβλήματα ανάπτυξης και μετακινήσεων στις μεγαλουπόλεις λύνονται με:

• Αποκέντρωση.
• Περιορισμό της χρήσης ΙΧ με την εφαρμογή ολοκληρωμένων συστημάτων μέσων μαζικής μεταφοράς με βάση τα μέσα σταθερής τροχιάς (τραμ, μετρό, προαστιακός και υπεραστικός σιδηρόδρομος) για ταχύτερη, φθηνότερη, ασφαλέστερη και περιβαλλοντικά βέλτιστη μετακίνηση των πολλών. 

Εκεί, τα θέματα στρατηγικής όσον αφορά την αστική ανάπτυξη και τις μεταφορές στοχεύουν στην βιωσιμότητα. Εξετάζονται θέματα όπως:

• μείωση σε ζήτηση για μεταφορές,
• κοινωνικό-οικονομικές και χωρικές επιπτώσεις των επενδύσεων σε θέματα συγκοινωνιακής υποδομής και βελτίωσης των μεταφορικών συστημάτων,
• κατάλληλος βιώσιμος μεταφορικός σχεδιασμός και
• αλληλεπίδραση μεταξύ σχεδιασμού των μεταφορών, χρήσεων γης και βιωσιμότητας.

Πριν επομένως από τη λήψη απόφασης για την κατασκευή κάθε νέου μεγάλου οδικού έργου, θα έπρεπε να προηγηθεί η αξιολόγησή του σε σχέση με τις κατευθύνσεις και τις προτεραιότητες του χωροταξικού σχεδιασμού. Πρέπει να γίνει καταγραφή των μετακινήσεων στην πόλη, να εξεταστεί το πόσες και ποιες μετακινήσεις μπορούν να εξυπηρετηθούν με ΜΜΜ και να καθοριστεί το απαιτούμενο δίκτυο δημόσιας συγκοινωνίας, πρέπει τέλος να εξεταστεί η επάρκεια του υπάρχοντος οδικού δικτύου (αν είναι πλεονάζον ή ελλειμματικό).

Με τα στοιχεία αυτά, θα γίνει, από ένα «Ενιαίο Φορέα Σχεδιασμού Χωροταξικού και Συγκοινωνιακού σχεδιασμού», στα πλαίσια του Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας, μια πρόταση για ένα ολοκληρωμένο σύστημα ΜΜΜ (Μετρό, προαστιακός, τραμ, λεωφορειόδρομοι, αναδιάταξη λεωφορειακών γραμμών). Σε κάθε περίπτωση, τα έργα μεταφορών θα πρέπει να εξετάζονται σε σχέση και με τις άλλες βασικές ανάγκες της πόλης (πράσινο, προστασία ορεινών όγκων, αρχαιολογικών χώρων ή περιοχών NATURA κλπ).

Δυστυχώς στην Ελλάδα πρώτα σχεδιάζονται τα έργα, και στη συνέχεια, τα παραπάνω πλαίσια (ΡΣΑ, Ζώνες Προστασίας κλπ) τροποποιούνται προκειμένου να μη δημιουργούν προβλήματα στη διαδικασία εφαρμογής τους.

Σε κάθε περίπτωση αυτοκινητόδρομων, πάντως, θα πρέπει να προηγηθεί μελέτη σκοπιμότητας και Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, η οποία θα εξετάζει τις επιπτώσεις και τα οφέλη – οικονομικά, κυκλοφοριακά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά – μεταξύ πραγματικών εναλλακτικών λύσεων και όχι μόνο μεταξύ εναλλακτικών χαράξεων.

      Οι εκδηλώσεις προφανώς πέτυχαν γιατί οργανώθηκαν καλά ( από τους τοπικούς ΟΠ, από την Αττική Οικολογική Απάντηση , από τους Ηλιόσπορους ,  από το κεντρικό κόμμα). Όμως το επίκαιρο του θέματος ήταν ,που έφερε μεγαλύτερη από το συνηθισμένο προσέλευση  και δημιούργησε το μεγάλο ενδιαφέρον.

   Η οικονομία σήμερα βρίσκεται στο προσκήνιο λόγω της κρίσης της. Οι ΟΠ ως καινούργιο κόμμα έλκουν τον κόσμο, προκειμένου να ακούσει από αυτούς μια καινούργια πρόταση.

   Το ενδιαφέρον πια δεν είναι θεωρητικό αλλά αγγίζει  απτές και απολύτως κρίσιμες ανάγκες , που κινδυνεύουν να μην καλύπτονται εύκολα στο άμεσο μέλλον , όπως πχ η διατροφή και η στέγη. Σε μια κρίσιμη εποχή , οι κρίσιμες ανάγκες αναζητούν λύσεις τώρα, και οι ΟΠ οφείλουν να τις προσφέρουν.

  Η προώθηση εφαρμογής στο ήδη υπάρχον σύστημα εναλλακτικών μοντέλων  οικονομίας με βάση την τοπικότητα, την ποιότητα στην παραγωγή, την κατά-νάλωση και τελικά την ζωή, που στηρίζεται σε «άλλες αξίες» , όπως η ισοτιμία στις οικονομικές σχέσεις , ή η αμεσοδημοκρατία στις αποφάσεις ,  είναι προώ-θηση αξιών  από τις οποίες πηγάζει η πολιτική των ΟΠ αλλά και η δραστηριό-τητα των μη-καπιταλιστικών προτύπων, που παρουσιάστηκαν στον Πειραιά. Οι ΟΠ είναι το πολιτικό στήριγμα αυτών των προτύπων και μόνο συμφέρον έχουν όταν τα διαδίδουν.  

   Η κρίση είναι συστημική , είναι ίσως παροδική ή περιοδική , το σύστημα πάντα βρίσκεται σε κάποιο τύπο κρίσης; Τα ενδιαφέροντα αυτά ερωτήματα τέθηκαν , όμως πολύ σημαντική βρίσκω την απάντηση, που έδωσε η εισηγή-τρια Joana Conill : είπε απλά ότι προφανώς  έχουν σημασία τα χαρακτηρι-στικά της κρίσης , όμως επίσης έχουν σημασία και τα αντανακλαστικά ,που πρέπει να έχουμε για να αντιμετωπίσουμε τα οικονομικά προβλήματα. Τι καλύτερο, σκέφτεται κανείς, από το δοκιμαζεις να «λύνεις» το πρόβλημα επί τόπου;

  Παρουσιάστηκαν από την Joana Conill, μη-καπιταλιστικά μοντέλα οικονο-μίας,που πραγματοποιούνται από συλλογικότητες στην Καταλονία , εδώ και χρόνια. Μη-καπιταλιστικά μοντέλα , σημαίνει ουσιαστικά εφαρμογή οικονο-μικών σχέσεων ,που αν και  κινούνται μέσα στο κυρίαρχο οικονομικό πλαίσιο, λειτουργούν, χρησιμοποιόντας διεξόδους,που υπάρχουν ακόμα και μπορούν να αλλάξουν , σε κάποιο βαθμό, τα αποτελέσματα της κυρίαρχης οικονομικής δαδικασίας , πχ συνεταιρισμοί, ανταλλακτικό εμπόριο κλπ.

     Είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά τα πειράματα τέθηκαν σε λειτουργία πριν την παγκόσμια κρίση, την εποχή ,που ο καπιταλισμός  ήταν «μαλακό-τερος». Η σκληρότητα ,που εμφανίζει σήμερα όμως ,καθιστά πιο επιτακτική την αναζήτηση τέτοιων διεξόδων . Για αυτό και αυτοί οι πειραματισμοί πρέπει να δοκιμαστούν.   Κάποιοι ανέφεραν ότι αυτά αποτελούν ενέργειες ανθρώπων με ιδιαίτερες ευαισθησίες ή κάποιων με ιδεολογικές εμμονές. Οι προσπάθειες διεξόδου από ένα καταπιεστικό σύστημα γιατί πρέπει άραγε να χαρακτηρι-στούν εν είδει κατηγορίας; Αντίθετα μπορούν να γίνουν παράδειγμα για μίμηση ή έστω να μας δώσουν έμπνευση για εφαρμογές με τα δικά μας χαρακτηριστικά. 

  Μπορούν να υπάρξουν νησίδες άλλης λογικής στον καπιταλισμό; Ο ίδιος ο καπιταλισμός όμως, είχε τις νησίδες του ήδη  σε μια εποχή, που κυριαρχούσε ένα άλλο σύστημα , η φεουδαρχία. Γιατί όχι και εμείς αντίστοιχα;Η συζήτηση είναι τελικά πολύ θεωρητική και καλό θα ήταν να μην σκορπάμε απογοήτευση στις προπάθειες για μια «άλλη» οικονομία.

    Αντίθετα θα πρέπει να αναλύσουμε με περισσότερη λεπτομέρεια τα ζητήμα-τα ,που αντιμετωπιζουμε όταν αποφασίζουμε να θέσουμε σε εφαρμογή πρό-τυπα μιας διαφορετικής οικονομίας.

  Η απόφαση μας αυτή έχει σαν στόχο την «αναχώρηση» μας από τον κατε-στημένο κόσμο ή αντίθετα θέλει να εξαπλωθεί «εισβάλλοντας» δυναμικά στην κοινωνία; Οι δύο περιπτώσεις είναι δύο διαφορετικά σχέδια. Δηλώνω ότι τάσ-σομαι με την δεύτερη περίπτωση γιατί η όσο γίνεται μεγαλύτερη διάδοση τέ-τοιων πρακτικών, αλλάζει περισσότερο προς το καλύτερο τον κόσμο. Δεν δη-λώνω ότι είμαι απογοητευμένος τόσο ,που να θέλω να ασχοληθώ μόνο με τον στενό μου κύκλο ,απλά για τον διασώσω.

    Όσο πιο πρακτικές γίνονται οι ερωτήσεις τόσο πιο δύσκολα απαντιώνται, όμως δεν μπορούν παρά να τεθούν :

   Θα υπάρχουν μισθοί για κάποιους ,που θα ασχολούνται με τα καθαρά πρα-κτικά ζητήματα της όλης διαδικασίας ή θα είναι όλα σε εθελοντική και ανταλ-λακτική βάση;

   Αν υπάρξει για παράδειγμα -προκειμένου περί διακίνησης αγαθών-πλεόνα-σμα παραγωγής, που δεν καταναλώθηκε, με αυτό τι γίνεται, περνάει σε άλλα κανάλια διανομής για να μην χαθούν έσοδα ;

  Θα πρέπει να υπάρχει κατάστημα λιανικής ή πρατήριο μελών ή τίποτα από όλα αυτά;

  Ποια θα είναι τα κριτήρια ποιότητας όταν προσφέρονται υπηρεσίες; Οι υπη-ρεσίες πως θα κοστολογούνται , εμπλέκονται πολλές περιπτώσεις εδώ ,όπως

οι επιστημονικές  υπηρεσίες, παραδείγματος χάριν. Στα τρόφιμα είναι πιο εύκολο ,απλά προωθείς τα βιολογικά και έχεις ξεμπερδέψει. Όμως και σ’αυτό το παράδειγμα υπάρχουν ερωτήματα, όπως το ότι υπάρουν παραγωγοί ,που αποδεδειγμένα καλλιεργούν βιολογικά αλλά δεν έχουν πιστοποίηση, αυτοί

λοιπόν είναι εκτός παιχνιδιού;

  Ο κατάλογος των ερωτημάτων είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν ,που πα-ρατίθεται εδώ, ο οποίος συμπληρώθηκε και λίγο τυχαία,  όμως  νομίζω ότι έδωσα μια πρώτη γεύση προβλημάτων ,που πρέπει να επιλυθούν.

  Σαν κύριο κανόνα  νομίζω ότι πρέπει να έχουμε ότι οι στόχοι στην έναρξη του εγχειρήματος πρέπει να είναι καθαροί και σαφείς ακόμα και αν είναι γενικοί. Έτσι θα οριστούν και οι σχέσεις μεταξύ μας, που είναι και το σπουδαιότερο γιατί αλλοιώς οι διαφωνίες θα διαλύσουν το οποιοδήποτε εγχείρημα.

  Είναι σίγουρο ότι με βάση τους στόχους, θα υπάρξουν διαφορετικές προσεγ-γίσεις , έτσι κάποιες θα επιτύχουν αλλά και κάποιες όχι. Πρέπει όμως να υ-πάρξουν διαφορετικές προσεγγίσεις, όχι μόνο για να καλυψουν διαφορετι-κούς στόχους αλλά και για να προσπαθήσουμε να επιλύσουμε  το πρόβλημα με πολλούς τρόπους και έτσι περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Οι επιτυ-χημένοι τρόποι θα δείξουν σε όλους μας τον δρόμο.

Χαραλαμπάκης Γιάννης     

μέλος της Παναττικής Γραμματείας των ΟΠ

Το κείμενο είναι επικαιροποιημένη  δημοσίευση από το blog των ΟΠ Πειραιά http://www.egpeiraia.blogspot.com/